碑林

雾霾中西安这次所见最美是碑林。碑林不是我想象的那样庞大。汉代以来的纪念碑和墓志铭被集中地收集和整理,毗邻着站在一起,实很拥挤。穿梭在碑林中间,它们又像幕帷,令陪伴的人若隐若现。因是石块,在冬日更加清冷,令话音清冷,心绪清冷。我们说,天下之大却容不下这些石碑与造像,更何况山河破碎。它们被集中地瞻仰,作为书法、史料、雕塑而被珍爱。这“林立之所”恰是它们不得其所的结果。哪怕生动如虎豹、犀牛,毕竟没有能奔跑的那种生命,暴露在地上的不能选择一直站立在一处;深埋地下者也不想竟见到天日——在这个暂时的结局里也没有天日,只有灯光的供养。我们之间的遭遇是我们的造化,又是它们的什么。

最喜那记述宫女生平的小楷,我何时会再看到她呢。还有王炜最爱的那悉达多神情的释迦牟尼像,他的微笑自信而天真,他的身型完美无瑕,永恒的少年的肉身。碑林是这样一个地方,流离失所的美侥幸相遇,在不知今夕何夕中或会相爱。这许是不真实的一种。

0 Replies to “碑林”

  1. Nie mam katechizmu. Nie chodziłam na religie. Moim katechizmem są nauki moich Rodziców. Moje sumienie wyznacza mi granicę. Zawsze włączy alarm w odpowiednim momencie. Tak zostało ukształtowane właśnie przez moich Rodziców. Zacytuj , pokaż w którym miejscu w dyskusji ktoś rzucił mięsem. No proszę, zrób to.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *